ابداع فناوری جدیدWhoFi برای ردیابی افراد با سیگنال های Wi-Fi
ابداع فناوری جدیدWhoFi برای ردیابی افراد با سیگنال های Wi-Fi
این فناوری که گامی مهم در حوزه نظارت و زیست سنجی محسوب می شود، با استفاده از یک شناسه زیستی منحصربه فرد برای هر فرد، امکان ردیابی حرکات در فضاهای مختلف را فراهم می سازد.
این سامانه توسط تیمی از دانشگاه La Sapienza رم طراحی شده و قادر است با دقتی تا ۹۵.۵ درصد، افراد را شناسایی کند. به گفته ی پژوهشگران، سامانه «WhoFi» با استفاده از تغییراتی که بدن انسان در سیگنال های وای فای ایجاد می کند، یک شناسه بیومتریک منحصربه فرد برای هر فرد تولید می کند. این تغییرات در قالب اطلاعاتی موسوم به Channel State Information (CSI) ثبت می شوند که شامل داده هایی درباره دامنه و فاز سیگنال های الکترومغناطیسی هستند.
پژوهشگران از یک شبکه عصبی پیشرفته بر پایه معماری ترنسفورمر استفاده کرده اند تا این داده ها را تحلیل کرده و الگوی منحصر به فرد هر فرد را استخراج کنند. نتایج آزمایش ها با استفاده از مجموعه داده عمومی NTU-Fi حاکی از آن است که سیستم WhoFi می تواند افراد را با دقتی تا ۹۵٫۵ درصد بازشناسایی کند
مفهوم بازشناسایی افراد در مکان های مختلف، پیش تر نیز در نظارت های ویدیویی با تکیه بر ظاهر یا لباس افراد مورد استفاده قرار گرفته است. اما فناوری WhoFi یک مزیت جدید ارائه می دهد: ردیابی بدون نیاز به تصویر یا روشنایی، بدون نفوذ به حریم خصوصی از طریق عکس یا فیلم، و حتی از میان دیوارها.
یکی از نکات مهم این سامانه، عدم وابستگی به دستگاه های پوشیدنی یا تلفن همراه است. تنها بدن فرد برای ایجاد الگوی منحصربه فرد در سیگنال های Wi-Fi کافی است. این امر، اگرچه دستاوردی مهم محسوب می شود، اما نگرانی هایی درباره افزایش امکان ردیابی غیرفعال و نقض حریم خصوصی افراد ایجاد کرده است.
فناوری های مشابهی نیز در گذشته معرفی شده اند. برای مثال، سامانه EyeFi در سال ۲۰۲۰ به دقتی حدود ۷۵ درصد دست یافته بود. اما سامانه WhoFi با دقت ۹۵.۵ درصد، به طور چشم گیری عملکرد بهتری ارائه می دهد و نشان دهنده پیشرفت قابل توجه در فناوری های شناسایی مبتنی بر سیگنال های بی سیم است.
شایان ذکر است که پایه گذاری این نوع کاربردها در سال ۲۰۲۰ و با تصویب استاندارد IEEE 802.11bf انجام گرفت و از آن زمان، اتحادیه Wi-Fi تلاش های زیادی برای ترویج مفهوم Wi-Fi Sensing انجام داده است؛ مفهومی که روترها و نقاط دسترسی را از ابزارهای ارتباطی صرف، به حسگرهای هوشمند محیطی تبدیل می کند.
این پیشرفت علمی، هم نویدبخش آینده ای هوشمندتر برای ردیابی در فضاهای داخلی است و هم زنگ خطری برای لزوم بازتعریف قوانین حفظ حریم خصوصی در عصر سیگنال ها و سنسورها به شمار می رود.