نقش رسانه در تداوم آموزش و تاب آوری

در دوران بحران هایی نظیر جنگ، رسانه های دیجیتال و اجتماعی، به ویژه بسترهایی نظیر ایتا ، بله و شاد، به عنوان «رگ های حیاتی» نظام آموزشی عمل می کنند و با ایجاد پل های ارتباطی جایگزین، امکان تداوم فرایند یاددهی-یادگیری را در شرایطی که مدارس تعطیل یا تخریب شده اند، فراهم می سازند؛ این رسانه ها نه تنها با انتقال محتوای درسی، برگزاری کلاس های مجازی و ارائه بازخورد آموزشی، از عقب ماندگی تحصیلی دانش آموزان جلوگیری می کنند، بلکه با حفظ ارتباط عاطفی میان معلمان، دانش آموزان و همسالان، احساس «پیوستگی با مدرسه» و «حمایت اجتماعی ادراک شده» را تقویت می کنند که خود از مولفه های اساسی تاب آوری تحصیلی و روانی در شرایط پراسترس به شمار می رود. از سوی دیگر، حضور در گروه های آموزشی و کانال های اطلاع رسانی، علاوه بر ایجاد نظم و ساختار روزانه در زندگی آشفته ی دانش آموزان، به آن ها امکان می دهد تا از انزوا و احساس تنهایی رهایی یابند و از طریق اشتراک گذاری تجارب و هم افزایی اجتماعی، سرمایه ی روانی-اجتماعی خود را بازسازی کنند؛ هرچند این فرایند با چالش هایی نظیر قطعی اینترنت، کمبود دستگاه هوشمند و سواد دیجیتال نابرابر همراه است، اما با راهبردهایی چون تولید محتوای آفلاین، استفاده از پیام رسان های کم حجم و توانمندسازی والدین به عنوان تسهیل گران آموزشی، رسانه ها می توانند کارکرد «مدرسه ی سیار» را در بحران جنگ ایفا کرده و زمینه ساز عادی سازی تدریجی زندگی تحصیلی و بازسازی امید و سرمایه ی انسانی در جامعه ی پسابحران گردند.