الکتروریسی پلی ساکاریدها و کاربرد آنها

نانوفناوری در سال های اخیر توانسته است خود را به عنوان یکی از زمینه های پژوهشی - کاربردی پیشرفته در سطح دنیا عرضه نماید . پیشرفت در فرایندهای تولید نانوساختارها و نانومواد با خصوصیات فرمولی مناسب احتمال تولید نانوذرات پایدار با قابلیت کاربرد در صنعت غذا و صنایع وابسته را فراهم می سازد. روش های مختلفی برای تولید الیاف وجود دارد ولی روش هایی که می توانند منجر به تولید الیاف با قطرهای نانومتری شوند عبارتند از: کشش، تولید از قالب، خودآرایی، جداسازی فازی و الکتروریسی که در این میان الکتروریسی نسبت به دیگر فرایندها ارزان تر و ساده تر بوده و قابل فهم ترین روش برای تولید نانوالیاف می باشد. در فرآیند تشکیل الیاف، شکل نیم کروی یک قطره از محلول پلیمری با بار الکتروستاتیکی در نوک یک لوله مویین تغییر می کند تا نهایتا به محض اعمال میدان الکتریکی در بالای لوله مویین و یک نقطه رسانای دریافت کننده به صورت مخروطی موسوم به مخروط تیلور در می آید. الیاف الکتروریسی شده به دلیل داشتن قطر کمتر از میکرون و نسبت زیاد سطح به حجم، تمایل دارند که برهمکنشی قویتر با محیط اطراف خود داشته باشند و این ویژگی آنها را به موادی ایده آل برای حسگرها، رهایش کنترل شده و تثبیت آنزیم ها مبدل ساخته است. از آنجا که طی الکتروریسی گرما حذف می شود و فرآیند نسبتا ساده است، الیاف الکتروریسی شده می توانند به عنوان حامل های نوین و ابتکاری برای انتقال ترکیبات زیست فعال درون غذاها و ریزپوشینه دارکردن ترکیبات حساس عمل کنند.اخیرا توجه ویژه ای به استفاده از پلیمرهای طبیعی به جای پلیمرهای سنتزی جهت تولید نانوالیاف شده است. محاسن این پلیمرها نسبت به پلیمرهای سنتزی از جمله زیست سازگاری ، قابلیت تجدیدپذیری و قابلیت خوراکی بودن و ... موجب شده است که در مهندسی بافت ، سیستم رهایش دارو و هم چنین در صنعت غذا به منظور ریزپوشینه دارکردن مواد مغذی حساس کاربرد ویژه ای داشته باشد. در این مقاله به بررسی قابلیت الکتروریسی برخی از پلیمرهای پلی ساکاریدی از جمله کیتوزان، کتیرا، نشاسته، سلولز و ... پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

الکتروریسی ، نانوالیاف ، پلیمر طبیعی ، پلی ساکاریدها