مسیولیت مدنی حوادث رانندگی بر مبنای فرض تقصیر

سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 970

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NICLS01_150

تاریخ نمایه سازی: 18 اسفند 1397

چکیده مقاله:

نقش حساسی که اتومبیل در تمدن کنونی بشر دارد و زیان های فراوان و اندوه باری که از این وسیله ایجاد می شود، امروز این اعتقاد را بوجود آورده است که باید درباره مسیولیت مدنی ناشی از رانندگی راه تازه ای پیش گرفت، نظام های سنتی و اخلاقی را رها کرد و بیشتر در اندیشه ضرورت های زندگی اجتماعی بود. نگاه اجمالی به رویه قضایی دادگاه های فرانسه نشان می دهد که چه گونه ماشین و صنعت افکار حقوق دانان را در سده های اخیر اداره کرده است. با این که فرانسویان نیز پای بند متون قانونی هستند و دادرس حق ایجاد قاعده حقوقی را ندارد، تعبیر هایی که از مواد 1382 تا 1386 قانون مدنی شده با ظاهر مواد و معنای ادبی آن تفاوت آشکار دارد. اگر کسی کتابهای مسیولیت مدنی در قرن 18 و نیمه نخست قرن نوزدهم را بارساله های کنونی مقایسه کند، به دشواری می تواند باور کند که اینهمه تعارض و تحول تعبیرهای گوناگونی از چند ماده ثابت است. همین شیوه در دادگاه های کامن لو نیز مشاهده می شود. نیازهای مشترک این دو نظام حقوقی را در زمینه مسیولیت مدنی، به ویژه درباره حوادث رانندگی، روز بروز بهم نزدیک تر می کند. با وجود این که شیوه و مبانی تحقیق در کشورهای خانواده کامن لو با کشورهایی مانند فرانسه و سویس و آلمان تفاوت دارد، راه حل ها چندان یکسان شده است که حقوقدان هیچیک از دو نظام در مطالعه کتابهای حقوقی دیگری احساس بیگانگی نمی کند. دنیای پیوسته کنونی همه را به گونه ای در مسیر خود می برد. هیاهوی اتومبیل و رانندگی و حمل و نقل سرانجام به کشور مانیز رخنه کرد و بیش و کم همان نیازهای جوامع صنعتی غرب را بوجود آورد. امروز حوادث ناشی از رانندگی در زمره سرگرمی های اسف بار ساکنان شهرهای بزرگ شده است. کمتر خانواده ای است که از این وسیله خطرناک تاکنون آسیبی ندیده باشد یا به سبب آن خساراتی نرسانده باشد. پس، اگر هر زیان دیده ای ناچار به اثبات تقصیر راننده و گرفتار تشریفات طولانی دادرسی های مدنی شود، آرامش اجتماعی بهم می ریزد و دیگر فرصتی برای سایر کارها باقی نمی ماند.

نویسندگان

امیر خواجه زاده

عضو هیات علمی، گروه حقوق خصوصی ، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران