نقش اقوام ایران در بزهکاری و بزه دیدگی

جرم و جنایت از پدیده های رایج در جوامع بشری می باشند. نرخ جرم و جنایت و شدت و ضعف آن در جامعه انسانی، تابعی از وضعیت و کارکرد نهادهای آن جامعه است رشد لجام گسیخته جرایم در جوامع را بایستی بر مبنای شرایط ساختاری و کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حاکم بر آن تحلیل نمود. با پیشرفت جوامع و به وجود آمدن شهرها و روستاها و گوناگونی موجود بین اقلیم های جغرافیایی به تدریج جرایمی به وقوع می پیوندد که به لحاظ نوع یا کثرت وقوع و یا تفاوت های آب و هوایی به یکی از اجتماعات شهری و روستایی یا گرم و سرد تعلق دارند که این ارتکاب جدای از تاثیر و تعاملات اجتماعی همواره لحاظ شده و نادیده های جغرافیایی نمی تواند باشد. جرم در مفهوم عام زاییده اجتماع و از توابع زندگی اجتماعی است. اکنون تقریبا بر همگان ثابت شده که این پدیده با وجود کنترل های جدی در تمام جوامع در حال روی دادن است و اتخاذ سیاست های گوناگون کنترل اجتماعی تنها برکاهش میزان، شدت یا آثار آن تاثیر خواهد داشت و منجر به حذف کامل مجرمان نخواهد شد. علت این امر، ساختار خاص جوامع و تضادهای اجتماعی است که ناخواسته منجر به شکل گیری زمینه های جرم می گردد. جرم شناسان نیز ناسازگاری افراد را در اجتماع، عمل ضد اجتماعی و جرم می دانند.از دیدگاه جامعه شناسی به جرم بیشتر از آن حیث که تخلف از هنجارهای مقبول اجتماعی یا ارایه هنجارهایی مغایر می باشد، نگریسته می شود. تعریف علوم از جرم، هر چه که باشد، در جرم شناسی، زیست شناسی، جامعه شناسی و هواشناسی به هم می رسند و متخصصان این رشته ها، بدون این که عنصر قانون را نادیده بگیرند، به بررسی دلایل ارتکاب جرایم در مناطق مختلف (جمعیتی یا اقلیمی) می پردازند.

کلیدواژه ها:

گروه قومی ، جرم ، ساختار ، بزه ، بزهکار ، خرده فرهنگ