بررسی کارایی چهارچوب زنده واری در طراحی معماری پژوهشکده فرهنگی، نمونه موردی: بافت تاریخی آتشگاه اصفهان

معماری محصولی انسان ساخت می باشد، که انسان خود بخشی ار آن به شمار می آید. معماری و هر محیط انسان ساختی به عنوان سامانه و محصولی زنده (زنده وار) دارای مولفه و لایه های تشکیل دهنده می باشد. زنده واری نظریه است که به معنی تعادل در همه ابعاد وجودی و توسعه تکاملی آنها می باشد. معماری در تعریف زنده واری از بیست و پنج لایه مرتبط برخوردار می باشد. در این پژوهش به بررسی طراحی پژوهشکده فرهنگی در شهر اصفهان با رویکرد زنده واری پرداخته شده است. با اتخاذ یک روش ترکیبی (کیفی- تحلیلی و مشابه سازی) سعی بر این است به این پرسش پاسخ داده شود که آیا نظریه زنده واری دارای این قابلیت هست که به برنامه ریزی برای طراحی یک پژوهشکده فرهنگی در بافت تاریخی اصفهان تحقق بخشد. طراحی این پژوهشکده به دلیل قرارگیری در بافت تاریخی شهر اصفهان دارای اهمیت زیادی می باشد. این پژوهشکده در بافت ارگانیک منحصر به فردترین فضای سبز اصفهان و عالی ترین تنیدگی میراث طبیعی(حاشیه زاینده رود) و تاریخی (کوه آتشگاه) طراحی شده است. از مهم ترین ویژگی های زنده واری استفاده شده در این طرح ایجاد آسایش و حس تعلق در فضا می باشد. در طراحی پژوهشکده فرهنگی با رویکرد زنده واری سعی شده که به همه نیازهای طرح و کاربران پاسخ داده شود. از جمله در این طرح ارتباط میان انسان و طبیعت، شناخت فعالیت ها، تامین امنیت، توجه به دید و منظر کلیه فضاهای معماری، حداکثر استفاده از نور طبیعی و تفکیک فضاها مورد توجه و تاثیرگذار بوده است. در نتیجه مشاهده می شود که با استفاده از رویکرد زنده واری به تمام نیازهای این طرح پاسخ داده شده و پرسش پژوهش جواب مثبت می گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری زنده وار ، لایه های وجودی ، پژوهشکده فرهنگی ، بافت تاریخی