بررسی اثر کاربرد روش پیوند در افزایش مقاومت به شوری و بهبود عملکرد کمی و کیفی میوه گوجه فرنگی

این مطالعه به منظور تعیین نقش پایه های مختلف پیوندی در افزایش تحمل به شوری گوجه فرنگی و بررسی اثرات شوری و همچنین پایه های مختلف بر روی صفات کمی و کیفی محصول گوجه فرنگی به مدت دو سال در گلخانه با استفاده از گلدان و خاک سری زراندید(سری خاک های شور) اجرا شد. طرح بصورت فاکتوریل در قالب بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار و 16 تیمار اجرا گردید. دو رقم گوجه فرنگی مورد استفاده از ارقام رایج در منطقه به نام های حمرا و کوین انتخاب و بر روی یک رقم بادمجان بنام بلک بیوتی با استفاده از روش اسکنه ای پیوند گردید. تیمار های شوری آب آبیاری شامل سه تیمار با هدایت الکتریکی 2 ، 5 و 8 dS.m-1 بودند. عملکرد میوه در هر دو رقم در بوته های پیوندی بیش از بوته های غیر پیوندی در تیمارهای شوری بود. شوری موجب افزایش درصد مواد جامد محلول میوه خصوصا در تیمار 8 dS.m-1گردید، در حالیکه میزان اسید آسکوربیک به طور معنی داری تنها در تیمار 2 dS.m-1 افزایش نشان داد. مقدار لیکوپن و بتاکاروتن تحت تاثیر تیمار شوری قرا نگرفت. نسبت یون های کلر و نیترات در تیمار 8 dS.m-1 در بوته های غیر پیوندی بیشتر از بوته های پیوندی بود. در نهایت می توان بیان نمود که پیوند می تواند به یک تکنیک کاربردی جهت کاهش اثرات مضر آب شور و افزایش کیفیت و تولید گوجه فرنگی بکار رود.

کلیدواژه ها:

پیوند ، پایه ، گوجه فرنگی ، گلخانه ، شوری آب