شاهنامه در تاریخ وصاف

شاهنامه فردوسی یکی از برجسته ترین شاهکارهای ادبی فارسی است که نگاه سرایندگان نویسندگان بسیاری را به سمت و سوی خود کشانده و آنان را از ظرفیتهای بی شمار خود بهره مند ساخته است در کنار تقلیدهای نه چندان موفق از این اثر، تضمین ابیات و بهره گیری از حال و هوا و فضای حماسی ان در غالب آثار ادب فارسی به چشم می خورد یکی از ااثری که شاهنامه در آن نمود بارزی دراد ، تاریخ وصاف است وصاف در عصری به شاهنامه روی آورده که جریان حماسه سرایی رو به افول است اما او با بهره گیری از ابیات و ظرفیت محتوایی، زبانی و بلاغی شاهنامه، بر ارزش و اعتبار اثر خود افزوده است و منبعی قابل اعتماد برای بررسی صحت و سقم برخی از ابیات شاهنامه درا ختیار پژوهندگان این شاهکار ادب فارسی قرار داده است شاهنامه گرایی وصاف پاسخ هوشمندانه به نیازهای روحی و روانی ایرانیانی است که طعم تلخ شکست از مغولان آنان را در یاسی جانکاه فرو برده بود. از این رو، وصاف بایاد کرده شکوه ایرانیان در قالب اشعار ماندگار فردوسی می کوشد روح امید در کالبد نیمه جان ایرانیان معاصر خود بدمد. این مقاله با روشی توصیفی تحلیلی و تطبیقی گونه های بهره گیری وصاف از ابیات شاهنامه و علل و عوامل آن را بر مبنای مجلدات پنجگانه وصاف مورد نقد و بررسی قرار داده است.

کلیدواژه ها:

حماسه ، ایران گرایی ، شاهننامه ، تاریخ ، عصر مغول ، و ایلخانان تاریخ وصاف