اثر تنش گرمای آخر فصل و محلول پاشی پاکلوبوترازول بر رشد، نمو و عملکرد دو رقم گندم

به منظور بررسی اثرات تنش گرمای آخر فصل روی عملکرد و اجزای عملکرد گندم، آزمایشی در منطقه اسلامشهر به صورت کرت های دوبار خرد شده در قالب طرح پایه بلوک کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. دراین آزمایش ، چهار تاریخ کاشت به عنوان فاکتور اصلی، دو سطح محلول پاشی پاکلوبوترازول(شاهد و محلول پاشی) به عنوان فاکتور فرعی و دو رقم گندم(استار و چمران) به عنوان فاکتور فرعی-فرعی مطالعه شدند. طول مراحل نموی (از کاشت تا سبز شدن، تا گرده افشانی و تا رسیدگی فیزیولوژیک) و تعداد سنبله، وزن خشک سنبله و عملکرد دانه با تاخیر در کاشت به طور معنی داری کاهش یافتند. محلول پاشی سبب افزایش معنی دار طول مراحل نمو و تعداد سنبله ، وزن خشک سنبله و عملکرد دانه گردید. ارقام تفاوت معنی داری از نظر این صفات نداشتند. بار حرارتی ناشی از تشعشع خورشیدی می تواند اثرات زیانبار دمای بالای هوا را تشدید نموده و این شرایط باعث کاهش شدید عملکرد و اجزاء عملکرد دانه گندم می گردد. محلول پاشی تنظیم کننده رشد پاکلوبوترازول حتی در صورت عدم وقوع تنش، به دلیل آثار مثبت مورفولوژیکی، فنولوژیکی، فیزیولوژیکی و حفظ جریان فتوسنتز جاری در شرایط تنش گرمای آخر فضل، عملکرد دانه را به نحو مطلوبی افزایش داد. بنابراین ، با توجه به یافته های این تحقیق می توان گفت که ارقام گندم مانند بسیاری از گیاهان زراعی دارای سازو کار درون خیز محافظت از تنش بوده و در این راستا مصرف پاکلوبوترازول موجب بروز بیشتر این توانایی گردیده است.

کلیدواژه ها:

گندم ، تنش گرما ، مراحل نمو ، عملکرد ، پاکلوبرترازول