تقابلهای دوگانهی جنگ و آشتی و مهر و کین در شاهنامهی فردوسی

تقابلهای دوگانه از اصطلاحاتی است که در نقد ادبی معاصر کاربرد فراوانی دارد و امروزه این اصطلاح یکیازمفاهیم کلیدی در حیطهی نقد ادبی به حساب میآید. تقابلهای دوگانه بر اساس دو قطب متضاد بنا شده است ، مانند: پیری و جوانی، نیکی و بدی، روز و شب، ... که همواره یکی بر دیگری برتری داده شده است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی به بررسی تقایلهای دوگانهی جنگ و آشتی و مهر و کین در شاه نامهی فردوسی میپردازد. هرچند مهر بر کین و آشتی بر جنگ ترجیح دارد، اما این برتری مطلق نیست در شاهنامه برتری یکی از این زوجهای متقابل نسبت به دیگری بستگی به موقعیت دارد. زمانیکه کسانی بی گناه مانند ایرج و سیاوشکشته میشوند، مهر جایی ندارد و همه در اندیشهی کین و خونخواهی هستند یا هنگامیکه پذیرفتن صلح و آشتی به معنی تن دادن به ننگ و خواری است، جنگ و مبارزه بر چنین صلحی ترجیح داده میشود، هر چند به بهای از دست دادن زندگی باشد.

کلیدواژه ها:

تقابلهای دوگانه ، شاهنامه ، جنگ ، مهر ، کین