بررسی مقاوم سازی و بازسازی مساکن روستایی در ایران

همانطور که می دانیم ایران کشوری زلزله خیز است به طوری که در این کشور به طور متوسط هر 2/4 سال یک زلزله با بزرگی 6/5 ریشتر یا بزرگتر رخ می دهد. در طی درجه سال های گذشته بارها شاهد آن بوده ایم که زلزله های زیادی رخ داده است و همواره بیشترین سهم خسارت از این حوادث نصیب روستاها شده است. ایران کشوری نیمه روستایی است و لذا نیمی از سکونت گاه های آن بر بنیاد معماری بومی و سنتی وبه مفهومی گویاتر ، معماری روستایی بنا شده است. پس با در نظر گرفتن مطالب بالا ضرورت پرداختن بهم بحث روستا و بازسازی آن پس از سوانح کاملا آشکار می باشد. متاسفانه در بازسازی روستاها خصوصا خانه های روستایی توجه زیادی به بافت و شکل معماری بومی نمی شود و آن را امری پیش پا افتاده می نگارند. تحقیق در تجربیات گذشته کشور، از جمله بازسازی روستاهای دشت قزوین پس از زلزله سال 1342 و یا بازسازی سکونت گاه های ناحیه طبس پس از زلزله سال 1357 و یا زلزله گلبافت کرمان و از همه مهمتر بازسازیهای مناطق جنگزده استان خوزستان از سال 1361 به بعدنشان داد که طراحی و ساخت در روستاها چندان ساده و پیش پا افتاده نیست. مکرر دیده شده است که روستاییان ساختمانهای محکم و ضد زلزله را ترک کرده و مجددا با مصالح بومی برای خود خانه ای ساخته اند. که در همه ابعاد پاسخگوی نیازهای آنها بوده است به عنوان مثال می توان به روستاهای رودک و فرسینه اشاره کرد. با توجه به مطالب فوق، وجود تحقیقات و مطالعه در مورد روستاهای ایران برای بازسازی و مقاوم سازی انها برای زلزله امری ضروری به نظر می رسد که در این مقاله سعی شده است به طور کلی به برخی از نکاتی که در بازسازی و یا مقاوم سازی روستاها باید به انها توجه شود و همینطور به چند نکته در مورد بناهای خشتی و روش های اجرای صحیح این بناها اشاره شود.