بررسی تأثیر خشکسالی بر توسعه پایدار شهری نمونه موردی: منطقه سیستان

خشکسالی یک خطر بیسر و صدا در طبیعت است. منشاء اصلی آن کمبود بارش طی یک دوره طولانی از زمان است که معمولاً یک فصل یا بیشتر میباشد. تأثیرات خشکسالی با توجه به ابعاد گوناگون توسعه پایدار به اثرات زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی دستهبندی میشوند. بهطور متوسط هر 15 سال یکبار، یک خشکسالی و هر 30 سال یکبار، یک خشکسالی بحرانی در منطقه سیستان اتفاق افتاده است. مقاله حاضر، به بررسی تأثیرخشکسالی بر توسعه پایدار شهری در منطقه سیستان پرداخته و در این ارتباط عوامل، اثرات و سپس معیارهای مناسبی با توجه به ابعاد توسعه پایدار شهری برای پیشگیری و ساماندهی آن ارائه شده است. روش انجامپژوهش از نوع توصیفی - تحلیلی بوده و در راستای فراهم نمودن اطلاعات مورد نیاز از دو روش اسنادی « کتابخانهای » و روش مطالعه میدانی استفاده شده است. در برداشت میدانی اطلاعات از روشهای مصاحبه و مشاهده استفاده شده است. براساس یافتههای این مطالعه آسیبهای زیادی در ابعاد زیستمحیطی، اقتصادی واجتماعی بر مردم تحمیل شده، بهطوریکه روستاهای زیادی خالی از سکنه شده است. در راستای مدیریتاثربخش خشکسالی و درنتیجه دستیابی به اهداف توسعه پایدار راهکارها و سازوکارهای متعددی همچون ارائه تسهیلات بانکی برای افراد خسارت دیده، ایجاد تنوع شغلی و ... در بعد اقتصادی، ذخیرهسازی آب حاصله از نزولات جوی، کنترل و بهرهبرداری از سیلابها و آبهای سطحی، استفاده مجدد از پسابها و ... در بعدزیستمحیطی، تدوین قوانین و راهکارهای اثربخش، ایجاد و تقویت سازمانهای محلی برای مشارکت در برنامههای مدیریت خشکسالی و .... در بعد اجتماعی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خشکسالی ، توسعه پایدار ، سیستان