معاد جسمانی از دیدگاه صدرالمتالهین و علامه رفیعی قزوینی

معاد جسمانی که طبق نصوص دینی، از اصول مسلم اسلام است،، همتوا ه متو د اهممتامممکلمان و فلاسفه بوده اس،؛ صد الممألهین اولین کسی بود که با پایهگذا ی حکم، ممعالیهتوانس، بر معتاد جسمتانی، برهان عقلی اقامه کند. یکی از مخالفتان معتاد م لاصتد ا، مرحتومآی، الله میرزا ابوالحسن فیعی قزوینی اس، که أی آقای علی حکیم ا پذیرفمته است، و بترمشکلات ساله سبیل الرشاد حواشی نوشمه اس،. علامه فیعی قزوینی معمقد اس، که بترایهر چیزی قسطی د وجود و حظی از تحصیل هس، که تغییربردا نیس،. بنابراین تعلق نفسبه بدن ممکن نیس، مگر از این جه، که بدن به طتر نفتس ممحترش گشتمه و بتا حرکت،جوهری و با تحولات و تبدیلات به نفس ملحق گردد.د مقاله حاضر ضمن بر سی دیدگاه صد الممألهین و علامه فیعی قزوینی د بتا معتاد جسمانی، نقاط اشمراش و افمراق آنها تبیین میگردد

کلیدواژه ها:

نفس تاطقه ، بدن ، خیال ، معاد جسمانی ، علامه رفیعی قزوینی