بررسی خسارت ناشی از اعتماد درفقه وحقوق ایران

در حقوق قراردادها، جبران خسارت ناشی از نقض تعهدات، یکی از مهم ترین ابزارهای حمایت از انتظارات مشروع طرفین است. در کنار خسارت های ناشی از فوت منفعت و استرداد، نوع دیگری از خسارت به نام «خسارت ناشی از اعتماد» وجود دارد که شامل زیان های واردشده به طرف متعهدله، به دلیل اتکا و اعتماد عقلایی به انعقاد یا اجرای قرارداد است. در نظام های حقوقی مانند کامن لا، این نوع خسارت به رسمیت شناخته شده و نقش مهمی در تحقق عدالت قراردادی دارد.در حقوق ایران، باوجود آنکه اصطلاح «خسارت اعتماد» به صورت صریح در متون قانونی و فقهی مطرح نشده است، قواعدی همچون قاعده لاضرر، قاعده غرور و قاعده تسبیب می توانند مبانی فقهی و حقوقی قابل اتکایی برای شناسایی و حمایت از این نوع خسارت فراهم کنند.این مقاله با روش توصیفی - تحلیلی و با بهره گیری از منابع فقهی و حقوقی، به بررسی امکان سنجی شناسایی خسارت ناشی از اعتماد در فقه اسلامی و حقوق موضوعه ایران می پردازد و در نهایت، ضرورت بازنگری در قوانین یا توسعه تفسیر قضایی برای جبران این نوع خسارت را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

خسارت ناشی از اعتماد ، قاعده لاضرر ، قاعده غرور ، قاعده تسبیب ، مسئولیت قراردادی ، حقوق ایران ، فقه امامیه