تحلیل سه گانه ی فومو، جومو و یکدست سازی رسانه ها در بستر جامعه ی ایران

این پژوهش به بررسی تعامل میان پدیده های «فومو» (FOMO - ترس از دست دادن)، «جومو» (JOMO - لذت از دست دادن) و «یکدست سازی رسانه ها» (Media Homogenization) در جامعه ی ایران، با تمرکز بر چهار حوزه ی «فضای مجازی»، «فیلم و سریال»، «تبلیغات» و «جامعه ی ایرانی» می پردازد. یافته ها نشان می دهند که این مفاهیم در جامعه ی معاصر ایران، به صورت یک شبکه ی پیچیده بر روان شناسی فردی، ساختارهای فرهنگی و الگوهای رفتاری تاثیرگذارند. «فومو»، با برجسته سازی مقایسه ی اجتماعی و استانداردهای غیرواقعی در فضای مجازی و رسانه ها، منجر به اضطراب و حسرت می شود. در مقابل، «جومو» به عنوان راهبرد خودتنظیمی، بر انتخاب آگاهانه، تعیین اولویت و رضایت درونی تاکید دارد و راهکاری برای مقابله با فشارهای روانی فومو ارائه می دهد. «یکدست سازی رسانه ها»، که توسط الگوریتم ها، ترندهای جهانی و تبلیغات تقویت می شود، با همگرایی محتوا و سبک زندگی، به تشدید فومو دامن زده و چالش هایی را برای حفظ هویت فرهنگی در ایران ایجاد می کند. این پژوهش بر ضرورت «آگاهی انتقادی» نسبت به سازوکارهای رسانه ای و تبلیغاتی تاکید کرده و «جومو» را به عنوان ابزاری برای حفظ سلامت روان، فردیت و خودمختاری فرهنگی در مواجهه با تاثیرات یکدست سازی و فومو معرفی می کند. انتخاب آگاهانه ی مصرف رسانه ای و تعامل با دنیای دیجیتال، بر پایه ی ارزش های درونی، کلید دستیابی به رضایت پایدار است.

کلیدواژه ها:

فومو ، جومو ، یکدست سازی رسانه ها ، فضای مجازی ، تبلیغات ، جامعه ی ایران ، آگاهی انتقادی ، سلامت روان ، هویت فرهنگی