اثربخشی بازی های زبان شناختی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان با نشانگان داون

مقدمه: کودکان با نشانگان داون در یادگیری و تعاملات اجتماعی با چالش های متعددی روبه رو هستند و استفاده از رویکردهای نوآورانه مانند بازی های زبان شناختی می تواند نقش موثری در بهبود مهارت های اجتماعی این گروه ایفا کند. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی بازی های زبان شناختی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان دارای نشانگان داون بود. روش پژوهش: جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر دارای نشانگان داون در پایه دوم تا چهارم مدارس ویژه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ (n=۱۲۰) بود. با روش نمونه گیری هدفمند، ۴۰ نفر از این دانش آموزان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماستون (۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش در ۱۵ جلسه آموزش بازی های زبان شناختی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس انجام شد. یافته ها: تحلیل آماری نشان داد که بین نمرات مهارت های اجتماعی دو گروه در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵) و بازی های زبان شناختی توانستند حدود ۴۲٪ از واریانس مهارت های اجتماعی را تبیین کنند. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهند که بازی های زبان شناختی، به طور معناداری مهارت های اجتماعی دانش آموزان با نشانگان داون را ارتقا می دهند. از این رو، طراحی و به کارگیری این بازی ها در مراکز آموزشی و توانبخشی کودکان با نیازهای ویژه می تواند به عنوان بخشی از مداخلات بالینی اثربخش توصیه شود.

کلیدواژه ها:

بازی های زبان شناختی ، مهارت اجتماعی ، نشانگان داون