سبک زندگی مهاجران در شهر تهران: مروری بر ادبیات پژوهشی

مهاجرت داخلی به عنوان یکی از مهم ترین تحولات جمعیتی در ایران معاصر، نقش تعیین کننده ای در بازتوزیع جمعیت، تغییر ساختارهای اجتماعی و تحول سبک زندگی ایفا کرده است. شهر تهران به عنوان قطب سیاسی، اقتصادی و خدماتی کشور، مقصد اصلی مهاجران داخلی و خارجی محسوب می شود. این پژوهش به رویکردی مروری – تحلیلی و با اتکا به ادبیات نظری و پژوهش های داخلی و بین المللی، به بررسی تاثیر مهاجرت بر ابعاد مختلف سبک زندگی مهاجران در تهران می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای نظریه فرهنگ پذیری Berry، سرمایه فرهنگی Bourdieu و مدل اقتصادی مهاجرت Todaro تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد مهاجرت به تهران صرفا جابه جایی جغرافیایی نیست، بلکه فرآیندی چندبعدی است که ابعاد اقتصادی (اشتغال درآمد)، اجتماعی (شبکه های ارتباطی و سرمایه اجتماعی)، فرهنگی (بازتعریف هویت و ارزش ها)، فضایی (الگوی سکونت و حاشیه نشینی) و روانی (فشارهای شهری و سلامت روان) را به طور همزمان تحت تاثیر قرار می دهد. همچنین تفاوت میان مهاجران داخلی و خارجی در سطح دسترسی به منابع، امنیت حقوقی و میزان ادغام اجتماعی مشهود است. در مجموع، تمرکزگرایی ساختاری تهران ضمن ایجاد فرصت های تحرک اجتماعی، به بازتولید برخی اشکال نابرابری شهری نیز منجر شده است.

کلیدواژه ها:

مهاجرت داخلی ، سبک زندگی ، تهران ، ادغام فرهنگی ، حاشیه نشینی ، سرمایه اجتماعی