تحلیل تطبیقی رویکردهای سنجش تکوینی در ارتقاء پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری در دانش آموزان مقطع ابتدایی

سنجش تکوینی به عنوان یکی از رویکردهای کلیدی در ارزیابی آموزشی، بر بازخورد مستمر، اصلاح مسیر یادگیری و مشارکت فعال یادگیرندگان تاکید دارد و می تواند هم زمان بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی رویکردهای سنجش تکوینی و تبیین پیامدهای آن ها بر پیشرفت تحصیلی و انگیزش یادگیری در دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام می شود. در این مقاله، رویکردهای رایج سنجش تکوینی از منظر مولفه هایی مانند «طراحی تکالیف یادگیری-محور»، «کیفیت بازخورد»، «شفاف سازی معیارها»، «خودارزیابی و همتای ارزیابی»، «استفاده از داده های یادگیری برای تصمیم گیری آموزشی» و «حمایت انگیزشی معلم» مورد بررسی و مقایسه قرار می گیرند. همچنین سازوکارهای احتمالی اثرگذاری سنجش تکوینی بر انگیزه یادگیری با تکیه بر چارچوب هایی نظیر نظریه خودتعیین گری (از طریق تامین نیاز به شایستگی، خودمختاری و ارتباط)، و نیز رویکردهای مرتبط با انگیزش پیشرفت تبیین می شود. نتایج تحلیل تطبیقی نشان می دهد رویکردهایی که بازخورد دقیق، به موقع و قابل اقدام ارائه می کنند و یادگیرنده را در چرخه یادگیری-بازخورد مشارکت می دهند، احتمالا نقش موثرتری در بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش انگیزه در دانش آموزان ابتدایی دارند. در پایان، برای اجرای اثربخش سنجش تکوینی پیشنهادهایی مبتنی بر ویژگی های رشدی-شناختی دانش آموزان ابتدایی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

سنجش تکوینی ، ارزیابی برای یادگیری ، بازخورد آموزشی ، پیشرفت تحصیلی