تاثیر معرفتشناسی ایرانی اسالمی بر رابطه مرید و مرادی در عرفان

رابطه مرید و مراد در عرفان و تصوف اسلامی از مبانی مهم و انکار نشدنی است و ریشه در اصل ولایت عرفانی دارد همچنین بر اساس همین رابطه است که آموزش های عرفانی از نسلی به نسلی دیگر توسط شیخ، مراد و ولی انتقال داده می شود. رابطه مرید و مراد در عرفان و تصوف بر اساس بینش ها و کنش هایی شکل می گیرد که آنها بی بررسی زمینه های شکل گیری آنها ناممکن است یا دست کم صورت علمی ندارد. بررسی معرفت شناسی از حوزه های مهم زندگی هر فرد، گروه یا قوم است که بسیاری از رفتار و اعمال او را جهت می بخشد. بر این اساس پرسش ما این است که چه مبانی معرفت شناختی ای موجب پیوستگی رابطه مرید و مراد در فرهنگ عرفانی و به طور کلی فرهنگ ایرانی و اسلامی شده است. بر این اساس و به روش تحلیلی - توصیفی دریافتیم که معرفت شناسی ایرانی - اسلامی و نوع نگاه قوم ایرانی به علم، تولید علم و دایره ی استنادهای علمی به گونه ای است که زمینه ایجاد نوعی از رابطه مرید و مراد و پیوستگی آن را فارغ از کیفیت نتیجه فراهم می کند. این امر در صورت کج فهمی و کج روی در همان نظام معرفت شناختی به افراط در رابطه مرید و مراد و تسلیم ها و سرسپردگی های بی مبنا و غیر ضروری می انجامد.

کلیدواژه ها:

عرفان و تصوف ، مرید و مراد ، ولایت ، معرفت شناسی