بررسی تاثیر پوشش های خوراکی عصاره پنیرک و ساکارز و پرتودهی بر شاخص های رنگی توت فرنگی رقم کاماروسا طی انبارمانی

توت فرنگی به دلیل بافت نرم، تنفس بالا و حساسیت به پوسیدگی عمر انبارمانی کوتاهی دارد. در این پژوهش، تاثیر تیمارهای پس از برداشت شامل عصاره پنیرک، ساکارز ۳۰ درصد بریکس و اشعه UV-C بر شاخص های رنگی (روشنایی، قرمزی، زردی، کروم C و زاویه هیو) میوه توت فرنگی رقم کاماروسا در طی ۱۵ روز انبارمانی دمای ۱۰ درجه سلسیوس، رطوبت نسبی ۶۰ درصد به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار بررسی شد. نتایج نشان داد که تیمارهای ساکارز و UV-C به طور معنی داری از کاهش قرمزی (a) و افت روشنایی (L) جلوگیری کرده و زاویه هیو را نزدیک به محدوده قرمز مطلوب (۳۶-۳۷ درجه) حفظ نمودند، در حالی که شاهد و تیمار پنیرک کاهش شدید قرمزی به ترتیب (۲۱ و ۲۰) و افزایش زاویه هیو (به ترتیب ۴۱ و ۴۲ درجه) نشان دادند. در روز دهم تیمار UV-C بالاترین مقدار L (۰/۴۷) و a (۰/۳۸) را داشت و تیمار ساکارز نیز عملکرد مشابهی نشان داد. در روز پانزدهم تیمارهای ساکارز و UV-C قرمزی یکسانی (۰/۳۷) و روشنایی بالایی به ترتیب (۰/۳۹) و (۰/۳۸) حفظ کردند. بر اساس نتایج، تیمارهای ساکارز و UV-C به طور موثری از تخریب آنتوسیانین ها و قهوه ای شدن میوه جلوگیری نمودند. تیمار عصاره پنیرک در حفظ رنگ قرمز موفق نبود و عملکردی مشابه شاهد داشت. به طور کلی تیمار ساکارز به دلیل پایداری بالاتر در حفظ روشنایی و قرمزی در طول دوره ۱۵ روزه موثرترین تیمار برای حفظ رنگ مطلوب توت فرنگی در انبار سرد توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

توت فرنگی ، عصاره پنیرک ، ساکارز ، UV-C ، انبارمانی ، شاخص های رنگی