بررسی تاثیر پوشش های خوراکی و پرتودهی UV بر برخی ویژگی های میوه توت فرنگی رقم کاماروسا طی انبارمانی

توت فرنگی عمر انبارمانی کوتاهی دارد. در این پژوهش تاثیر تیمارهای پس از برداشت (عصاره پنیرک، ساکارز ۳۰ بریکس و اشعه UV-C) بر ویژگی های فیزیکی (طول، عرض، وزن تر و خشک) و بیوشیمیایی (pH، TA، TSS و ویتامین C) توت فرنگی رقم کاماروسا در طی ۱۵ روز انبارمانی (۱۰ درجه سانتی گراد، رطوبت نسبی) به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار بررسی شد. همه تیمارها نسبت به شاهد ابعاد و وزن میوه را افزایش دادند. در روز پنجم UV-C بیشترین طول (۰/۳۲)، عرض (۵/۳۹)، وزن تر (۳۵/۵۹) گرم و وزن خشک (۷/۰۷) گرم را داشت. در روز دهم، ساکارز بیشترین طول (۰/۳۳) و وزن تر (۱۳۵۷) گرم و پنیرک بیشترین عرض (۵/۳۷) را نشان داد. در روز پانزدهم، پنیرک بیشترین وزن تر (۳۳/۵۶) گرم را داشت. تیمارهای ساکارز، پنیرک و UV-C TSS را در محدوده پایدار (۵-۶ بریکس) حفظ کردند، در حالی که شاهد افزایش شدید (۲۳/۱۰ بریکس) ناشی از پوسیدگی نشان داد. ساکارز و UV-C از افزایش pH جلوگیری کرده و در روز ۱۵ pH را به ۳/۲۰ رساندند. پنیرک در روز ۱۵ بالاترین ویتامین C (۸۳/۲) و ساکارز در روز ۱۰ بهترین حفظ ویتامین C (۸۳/۱) را داشتند. به طور کلی تیمار ساکارز به دلیل عملکرد پایدار در ابعاد، وزن، اسیدیته و pH، موثرترین تیمار برای افزایش عمر انبارمانی توت فرنگی بود.

کلیدواژه ها:

توت فرنگی ، عصاره پنیرک ، ساکارز ، UV-C ، انبارمانی ، TSS ، ویتامین C