نقش ورزش در بهبود مدیریت شهری رویکردی به سوی شهر سالم تاب آور و مشارکت پذیر

هدف مدیریت شهری معاصر تنها به ارائه خدمات کالبدی محدود نیست و سلامت، رفاه، مشارکت اجتماعی، کیفیت محیط و تاب آوری شهروندان از مولفه های مهم آن به شمار می روند ورزش و فعالیت بدنی می توانند از طریق استفاده هدفمند از فضاهای عمومی ارتقای سلامت، تقویت تعاملات اجتماعی و کاهش برخی هزینه های ناشی از کم تحرکی، به بهبود عملکرد مدیریت شهری کمک کنند. روش این مقاله به صورت مروری - تحلیلی و با استفاده از شواهد حاصل از مطالعات سازمان جهانی بهداشت، مرورهای نظام مند و پژوهش های مرتبط با محیط شهری، فعالیت بدنی و برنامه ریزی شهری تدوین شده است. یافته ها: شواهد نشان می دهد دسترسی به فضاهای سبز، پارک ها، مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری و امکانات ورزشی می تواند فرصت فعالیت بدنی را افزایش دهد برنامه های ورزشی محلی همچنین ظرفیت ایجاد سرمایه اجتماعی، مشارکت شهروندی و ارتباط میان گروه های اجتماعی را دارند با این حال اثر ورزش بر مدیریت شهری زمانی پایدارتر است که در سیاست های حمل و نقل، کاربری زمین، سلامت عمومی، محیط زیست، عدالت فضایی و برنامه ریزی مشارکتی ادغام شود. نتیجه گیری ورزش را می توان نه صرفا یک خدمت فرهنگی تفریحی، بلکه ابزاری برای سیاست گذاری شهری دانست ادغام ورزش در برنامه ریزی شهری می تواند به ایجاد شهرهایی سالم تر، فعال تر، اجتماعی تر و تاب آورتر کمک کند.

کلیدواژه ها:

ورزش شهری ، مدیریت شهری ، شهر سالم ، سلامت عمومی ، سرمایه اجتماعی ، تاب آوری ، مشارکت شهروندی