سنجش و رتبه بندی عوامل اجتماعی مرتبط با بی تفاوتی اجتماعی در میان دانشجویان دانشگاه پیام نور ایرانشهر

بی تفاوتی اجتماعی با کاهش حساسیت نسبت به مسائل عمومی، کناره گیری از کنش جمعی و تضعیف مسئولیت پذیری مدنی یکی از موانع شکل گیری جامعه مشارکت جو به شمار می رود. هدف پژوهش حاضر تبیین و اولویت بندی عوامل اجتماعی مرتبط با بی تفاوتی اجتماعی دانشجویان دانشگاه پیام نور ایرانشهر بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مقطعی است. جامعه آماری شامل ۱۷۵۰ دانشجوی دانشگاه پیام نور ایرانشهر در سال تحصیلی ۱۳۹۸-۱۳۹۹ بود که بر اساس فرمول کوکران ۳۱۵ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر مولفه های فردگرایی، مشارکت اجتماعی، اعتماد اجتماعی، پایگاه اقتصادی-اجتماعی، بیگانگی، امید به آینده، تحلیل هزینه-پاداش، احساس بی قدرتی و محرومیت نسبی بود. روایی ابزار با نظر متخصصان بررسی و پایایی کل آن در اجرای نهایی ۰٫۷۸ گزارش شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد، فردگرایی، بیگانگی، تحلیل هزینه پاداش، احساس بی قدرتی و محرومیت نسبی با بی تفاوتی اجتماعی رابطه مثبت دارند؛ در مقابل مشارکت اجتماعی، اعتماد اجتماعی، پایگاه اقتصادی-اجتماعی، امید به آینده و سن با بی تفاوتی اجتماعی رابطه منفی نشان دادند. جنسیت و وضعیت تاهل رابطه معناداری با بی تفاوتی اجتماعی نداشتند. بر اساس شدت روابط، فردگرایی و مشارکت اجتماعی در رتبه نخست، اعتماد اجتماعی در رتبه بعد و پایگاه اقتصادی اجتماعی در رتبه چهارم قرار گرفتند. نتایج بیانگر آن است که بی تفاوتی اجتماعی دانشجویان بیش از ویژگی های جمعیت شناختی، با کیفیت پیوند آنان با جامعه و دانشگاه ارتباط دارد؛ بنابراین تقویت مشارکت موثر، اعتماد نهادی، امید اجتماعی و احساس اثرگذاری می تواند در کاهش این پدیده نقش تعیین کننده داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بی تفاوتی اجتماعی ، فردگرایی ، سرمایه اجتماعی ، دانشجویان ایرانشهر