چگونگی استعدادیابی ورزشی در مناطق کم برخوردار ارائه یک الگوی بومی، عادلانه و مبتنی بر شواهد

هدف مناطق کم برخوردار از نظر دسترسی به امکانات ورزشی، مربی متخصص، تجهیزات، سنجش و فرصتهای رقابتی با محدودیت هایی روبه رو هستند؛ با وجود این نبود زیرساخت الزاما به معنی نبود استعداد ورزشی نیست. هدف این مقاله بررسی چگونگی طراحی یک نظام عملی و عادلانه برای شناسایی استعدادهای ورزشی در این مناطق است. روش این مقاله به صورت مروری - تحلیلی و با استفاده از شواهد حاصل از مرورهای نظام مند مطالعات حوزه استعدادیابی نوجوانان و بیانیه اجماعی کمیته بین المللی المپیک درباره رشد ورزشکاران جوان تدوین شده است. یافته ها: شواهد نشان می دهد استعدادیابی نباید بر یک آزمون یا یک ویژگی فیزیکی متکی باشد؛ بلکه ارزیابی چندبعدی شامل ویژگی های آنتروپومتریک، آمادگی جسمانی، مهارت حرکتی، مهارت فنی، ویژگی های شناختی، روان شناختی، تاکتیکی و عوامل اجتماعی مناسب تر است. همچنین بلوغ زیستی و اثر سن نسبی می توانند باعث شوند نوجوانان زودرس یا متولدین ابتدای سال رقابتی بیش از حد انتخاب شوند. در مناطق کم برخوردار استفاده از آزمون های ساده و کم هزینه، غربالگری مرحله ای، آموزش مربیان محلی، استفاده از مدارس و فضاهای عمومی، ثبت داده های استاندارد و ایجاد مسیر انتقال استعداد به مراکز تخصصی می تواند هزینه ها را کاهش دهد. نتیجه گیری: الگوی موفق استعدادیابی در مناطق کم برخوردار باید کم هزینه، چندبعدی، مستمر، عادلانه و مبتنی بر رشد باشد و به جای انتخاب زودهنگام فرصت توسعه استعداد را برای طیف وسیع تری از کودکان و نوجوانان فراهم کند.

کلیدواژه ها:

استعدادیابی ورزشی ، مناطق کم برخوردار ، نوجوانان ، عدالت ورزشی ، بلوغ زیستی ، توسعه استعداد