شخصی سازی یادگیری با هوش مصنوعی: افق ها و چالش های زیرساختی و فرهنگی در نظام آموزشی ایران

نظام آموزش و پرورش ایران با ساختار متمرکز و برنامه درسی واحد با چالش جدی ناهمخوانی با تفاوت های فردی دانش آموزان مواجه است. این مقاله پتانسیل هوش مصنوعی (AI) در شخصی سازی یادگیری و تاثیر آن بر برنامه ریزی درسی را با تاکید بر موانع بومی بررسی می کند. فرضیه اصلی این است که AI می تواند به طور معناداری یادگیری را شخصی سازی کند، اما اثر بخشی آن به دلیل موانع جدی زیرساختی (ناپایداری اینترنت) و کمبود قوانین حفاظت از داده ها به شدت محدود می گردد. تحلیل ها نشان می دهند که موانع اصلی عبارتند از زیرساخت های نامناسب اینترنتی، فیلترینگ و محدودیت های دسترسی به پلتفرم های جهانی، مقاومت فرهنگی معلمان و عدم وجود یک سند جامع تقنینی برای حریم خصوصی داده ها. موفقیت این تحول در گرو سرمایه گذاری متوازن در زیرساخت ها و تولید محتوای بومی استاندارد است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی سازی یادگیری ، آموزش و پرورش ایران ، زیرساخت دیجیتال ، عدالت آموزشی ، چالش های بومی