رابطه بین ارزیابی فرایندی و انگیزش تحصیلی دانش آموزان

این مطالعه رابطه بین ارزیابی فرمتیو درک شده توسط دانشجویان و انگیزش تحصیلی آن ها در آموزش عالی را بررسی می کند. ارزیابی فرایندی، برخلاف ارزیابی پایان نامه، فرآیندی مستمر و مبتنی بر بازخورد است که هدف آن بهبود یادگیری در طول سال تحصیلی است. انگیزش تحصیلی نیز به عنوان عامل کلیدی موفقیت دانشجویان شناخته شده است. با توجه به اهمیت این دو مفهوم، مطالعه حاضر با استفاده از نظریه یکپارچه ارزیابی فرایندی، رابطه بین ادراک دانشجویان از روش های ارزیابی اساتید و سطح انگیزش تحصیلی آن ها را تحلیل کرد. این مطالعه به روش کمی و با طراحی همبستگی مقطعی انجام شده است. جامعه آماری این مطالعه دانشجویان دانشگاه تهران بودند که ۳۸۴ نفر از آن ها به صورت داوطلبانه از طریق پرسشنامه آنلاین شرکت کردند. پس از جمع آوری داده ها، تحلیل های آماری توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که بین ارزیابی فرایندی درک شده توسط دانشجویان و انگیزش تحصیلی آن ها ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. به این معنی که هرچه دانشجویان ارزیابی فرایندی را به عنوان فرآیندی سازنده، مبتنی بر بازخورد و مفید در یادگیری خود ببینند، سطح انگیزش آن ها بالاتر خواهد بود. این نتیجه تاکید می کند که ارزیابی فرایندی صرفا یک ابزار سنجش نیست، بلکه فرآیندی پویا و انگیزشی است که می تواند نگرش، باورها و تلاش های یادگیری دانشجویان را به طور موثری تحت تاثیر قرار دهد. همچنین، درک دانشجویان از بازخورد به عنوان فرصتی برای بهبود به جای عاملی برای قضاوت می تواند حس خودکارآمدی و کنترل را تقویت کرده و در نهایت انگیزش درونی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی فرایندی ، باورهای انگیزشی ، انگیزش تحصیلی