چگونه توانستیم با بهره گیری از نظریه هوش معنوی رابرت ایمونز انگیزه یادگیری دانش آموزان دبستان اشرفی اصفهانی را ارتقا دهیم

پژوهش حاضر با هدف بررسی این موضوع انجام شد که چگونه می توان با بهره گیری از نظریه هوش معنوی رابرت ایمونز، انگیزه یادگیری دانش آموزان دبستان شاهد اشرفی اصفهانی را ارتقا داد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا، از نوع اقدام پژوهی بود که با رویکردی کیفی و با بهره گیری از شواهد کمی انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموزان، معلمان، معاونان، مشاور مدرسه و در برخی مراحل اولیای دانش آموزان بود و داده ها از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه نیمه ساختاریافته، چک لیست های رفتاری معلمان، پرسشنامه والدین و ابزارهای سنجش مبتنی بر هوش معنوی گردآوری شد. ابزار اصلی بخش کمی، پرسشنامه هوش معنوی نوجوانان (۲۴-SISRI) بود و برای بررسی تغییرات رفتاری نیز از فرم گزارش معلم (TRF) و شواهد کیفی استفاده شد. یافته ها نشان داد که اجرای برنامه مبتنی بر مولفه های پنجگانه هوش معنوی ایمونز موجب افزایش انگیزه یادگیری، بهبود رفتارهای سازگارانه، تقویت همدلی، مسئولیت پذیری، مشارکت گروهی و کاهش پرخاشگری، اضطراب و تنش های کلامی در دانش آموزان شد. همچنین میانگین نمرات هوش معنوی دانش آموزان از ۳٫۵ به ۴٫۲ در مقیاس پنج درجه ای افزایش یافت و بیشترین رشد در مولفه های همدلی، بخشش و معناداری زندگی مشاهده شد. نتایج نشان داد که فعالیت هایی مانند قصه گویی اخلاقی، سکوت تاملی، شکرگزاری، قلک مهربانی و نمایش های همدلی توانسته است فضای کلاس را به سمت آرامش، معناجویی و تعاملات مثبت سوق دهد. در مجموع، یافته های پژوهش تایید کرد که هوش معنوی ظرفیتی عملی و موثر برای بهبود محیط آموزشی، ارتقای انگیزه یادگیری و تقویت ابعاد شناختی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان دوره ابتدایی است.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی رابرت ایمونز ، انگیزه یادگیری ، اقدام پژوهی ، دانش آموزان ابتدایی ، خودکنترلی ، همدلی