تحول پارادایم در مدیریت آموزشی از رویکردهای سنتی تا حکمرانی مبتنی بر هوش مصنوعی

با ورود به عصر انقلاب صنعتی،چهارم نظام های آموزشی با چالش های پیچیده ای در حوزه مدیریت و رهبری روبرو شده اند. مدیریت آموزشی سنتی که بر پایه ساختارهای سلسله مراتبی، استانداردسازی و تصمیم گیری های شهودی بنا شده بود، در پاسخگویی به نیازهای متغیر و تنوع یادگیرندگان در قرن بیست و یکم با محدودیت های جدی مواجه است. هدف از این مقاله، مطالعه تطبیقی و تحلیل پارادایمیک میان مدیریت آموزشی سنتی و مدیریت آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی توصیفی به بررسی مولفه های کلیدی نظیر نحوه تصمیم گیری، شخصی سازی آموزش، بهینه سازی منابع و چالش های اخلاقی در هر دو رویکرد می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی با تبدیل «داده های آموزشی» به بینش های استراتژیک امکان مدیریت پیشدستانه و شخصی سازی در مقیاس وسیع را فراهم می کند. در نهایت این مقاله پیشنهاد می کند که برای عبور از بن بست های مدیریتی باید به سمت مدل مدیریت آموزشی ترکیبی حرکت کرد؛ مدلی که در آن فناوری به عنوان بازوی تحلیلی و انسان به عنوان رهبر اخلاقی و تربیتی ایفای نقش می کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت آموزشی ، تحول پارادایمیک ، تصمیم گیری داده محور ، شخصی سازی آموزش ، مدیریت سنتی