چگونه توانستم اضطراب دانش آموزان پایه هفتم را هنگام ارائه شفاهی درس مطالعات اجتماعی با استفاده از روش تمرین گروهی کاهش دهم؟

بر اساس نظریه خودکارآمدی بندورا، باور فرد به توانایی هایش نقشی اساسی در رویارویی با موقعیت های چالش برانگیز ایفا می کند و تجارب تسلط، مشاهده الگوهای موفق و ترغیب اجتماعی از مهم ترین منابع تقویت این باور به شمار می روند. هدف این پژوهش، کاهش اضطراب دانش آموزان پایه هفتم هنگام ارائه شفاهی درس با بهره گیری از یک بسته مداخله ای تلفیقی با محوریت روش تمرین گروهی بود. این پژوهش از نوع اقدام پژوهی است که در چارچوب الگوی تشخیص مسئله، برنامه ریزی، اقدام و تامل اجرا گردید. برای گردآوری اطلاعات، از مطالعات کتابخانه ای به منظور تدوین چارچوب نظری، پرسشنامه اضطراب برای سنجش سطح پایه و نهایی اضطراب دانش آموزان، و مصاحبه ساختاریافته برای درک عمیق تر تجربه زیسته و افکار آن ها استفاده شد. نتایج نشان داد که اجرای فنون تنفس عمیق، بازسازی شناختی افکار فاجعه آمیز و به ویژه مواجهه تدریجی در قالب تمرین گروهی، به طور چشمگیری نشانه های بدنی اضطراب را کاهش داده، باورهای غیرمنطقی را اصلاح نموده و از طریق ایجاد تسلط بر ارائه های کلاسی، خودکارآمدی دانش آموزان را در ارائه شفاهی ارتقا بخشیده است. پیشنهاد می شود معلمان پیش از هر ارائه رسمی کلاسی، دست کم یک جلسه تمرین در گروه های کوچک را در برنامه خود بگنجانند تا دانش آموزان در پناه بازخورد همدلانه هم تایان و بدون فشار ارزشیابی رسمی، آمادگی روانی و مهارتی لازم را کسب نمایند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، ارائه شفاهی ، اقدام پژوهی ، مطالعات اجتماعی