بررسی رابطه بین روش تدریس کاوشگری با تفکر انتقادی در دانش آموزان متوسطه

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی روش تدریس کاوشگری بر تفکر انتقادی دانش آموزان متوسطه اول شهر مرودشت بوده است. روش پژوهش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه آزمایش و گواه است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان متوسطه اول شهرستان مرودشت می باشد. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای مرحله ای انتخاب شد و در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) جایگزین شدند. ابزار سنجش در این پژوهش پرسشنامه تفکر انتقادی ریکتس بوده است، که روایی و پایایی ابزار مورد تایید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی صورت پذیرفت؛ که در سطح آمار توصیفی؛ فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد و در سطح آمار استنباطی از آزمون تحلیل کواریانس و تحلیل دو عاملی واریانس استفاده شده است. نتایج نشان داد که بین تفکر انتقادی دانش آموزان و گروه تدریس کاوشگری تفاوت معنی داری وجود دارد و میزان اثربخشی روش تدریس کاوشگری بر تفکر انتقادی بیشتر است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس کاوشگری ، تفکر انتقادی