اثربخشی بازی درمانگری آموزش بر میزان خودکارآمدی، مهارت اجتماعی دانش آموزان مقطع دبستان

این پژوهش با توجه به هدف و کاربرد از نوع پژوهش کاربردی می باشد. از نظر نوع روش، یک مطالعه آزمایشی است. طرح به کار رفته در این پژوهش، طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل می باشد. حجم نمونه به صورت در دسترس انتخاب شد (۳۰ نفر گروه آزمایش و ۳۰ نفر گروه کنترل) به صورت تصادفی در ۲ گروه جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل ۳ پرسشنامه خودکارآمدی (SEQ-C)، پرسشنامه رشد اجتماعی الیس وایتزمن می باشد. در تجزیه و تحلیل اطلاعات پژوهش، از روش های آمار توصیفی و روش های آمار استنباطی استفاده شد. روش های آمار توصیفی که در این پژوهش فراوانی، میانگین، واریانس، انحراف معیار و خطای انحراف استاندارد است. در سطح استنباطی نیز با توجه به نوع داده ها از آزمون های کولموگروف-اسمیرنف و تحلیل کواریانس و آزمون t مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. بعد از جمع آوری پرسشنامه های مورد نظر تمام اطلاعات از طریق نرم افزار spss۲۱ تجزیه و تحلیل شدند. برای بررسی اثر بخشی روش بازی درمانگری آموزش بر خودکارآمدی عمومی دانش آموزان از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد که با مقدار ۵۲/۰=f، و مقدار آلفای ۴۷/۰ معنی دار نیست به این معنی که عدم معنی داری فرض نابرابری واریانس ها را رد می کند و نشان می دهد که داده های پژوهش حاضر برای تحلیل کواریانس مناسب هستند. برای بررسی اثر بخشی بازی درمانگری آموزش بر مهارت اجتماعی دانش آموزان از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شده با مقدار ۶۹/۰=f، و مقدار آلفای ۱۵/۰ معنی دار نیست به این معنی که عدم معنی داری فرض نابرابری واریانس ها را رد می کند و نشان می دهد که داده های پژوهش حاضر برای تحلیل کواریانس مناسب هستند. بررسی فرض همگنی واریانس ها بر اساس آزمون لون نیز نشان دهنده ی آن است که فرض همگنی واریانس ها برای پس آزمون دو گروه برقرار است (۷۵/۱=F، ۱۹۱/۰=Sig).

کلیدواژه ها:

بازی درمانگری آموزش ، خودکارآمدی ، مهارت اجتماعی