بررسی نقش مربیان پرورشی در هدایت رفتاری و کاهش آسیب های اجتماعی نوپدید دانش آموزان در فضای مجازی

گسترش شتابان فناوری های نوین ارتباطی و غوطه وری دانش آموزان در زیست بوم دیجیتال، در کنار هموار کردن مسیرهای نو در آموزش، چالش های تربیتی و روان شناختی نوپدیدی را به همراه داشته است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش مربیان پرورشی در هدایت رفتاری و کاهش آسیب های اجتماعی نوپدید دانش آموزان در فضای مجازی انجام شد. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و از نوع مروری (کتابخانه ای) است که با بررسی اسناد بالادستی آموزش و پرورش، پیشینه های پژوهشی معتبر داخلی و بین المللی و واکاوی تجارب زیسته مربیان به رشته تحریر درآمده است. یافته ها نشان می دهد که پدیده هایی نظیر بحران هویت، سایبربولینگ (قلدرمآبی مجازی)، افت تحصیلی پنهان و اتلاف وقت، امنیت روانی متربیان را تهدید می کند؛ از این رو، نقش سنتی مربیان پرورشی در عصر حاضر نیازمند بازتعریف و تحول است. در این راستا، پژوهش حاضر یک مدل عملیاتی سه گام شامل «ایمن سازی عاطفی»، «توانمندسازی رسانه ای» و «بازآفرینی نقش در بستر مجازی» ارائه داده است. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که پیشگیری از آسیب های نوپدید، در گروی تغییر رویکرد مربیان از موضع سلبی به نقش «راهبر و مشاور دیجیتال» از طریق آگاهی بخشی به خانواده ها، احیای تفریحات فیزیکی در حیاط مدرسه و میدان دادن به خود دانش آموزان در تولید محتوای بومی است.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، فضای مجازی ، آسیب های اجتماعی نوپدید ، هدایت رفتاری ، دانش آموزان