اثر بخشی شناختی رفتاری بر میزان تاب آوری، امید به زندگی و طرحواره های ناسازگار اولیه زوجین در آستانه طلاق

مهم ترین عامل فروپاشی هر خانواده آسیبی به عنوان طلاق است که برای فرد، خانواده و اجتماع آثار ویرانگری دارد؛ به راین اساس این پژوهش باهدف بررسی درمان شناختی رفتاری بر میزان تاب آوری، امید به زندگی و طرح واره های ناسازگار در زوجین در آستانه طلاق در شهرستان آشخانه صورت گرفت. برای اجرای این پژوهش از پرسشنامه استاندارد طرح واره یانگ (۱۹۸۸)، تاب آوری کانور و دیویدسون (۲۰۰۳) و امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱) استفاده گردید. جامعه آماری این پژوهش با روش نمونه گیری در دسترس شامل ۳۰ نفر از زوجین در آستانه طلاق در شهرستان آشخانه انتخاب شدند که پس از جمع آوری پرسشنامه ها در این پژوهش به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از روش آماری تحلیل کوواریانس استفاده شد با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۴ استفاده گردید. نتایج حاصل از تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد با سطح معناداری (۵/۰≥p) درمان شناختی رفتاری بر میزان تاب آوری، امید به زندگی و طرحواره های ناسازگار زوجین در آستانه طلاق تاثیرگذار است. با توجه به نتایج حاصله می توان گفت که درمان شناختی- رفتاری می تواند به عنوان یک رویکرد قابل اعتماد در کاهش مشکلات و ارتقای توانمندی های روان شناختی زوجین در آستانه طلاق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، تاب آوری ، امید به زندگی ، طرح واره های ناسازگار ، طلاق