پیش بینی سازگاری تحصیلی دانشجویان بر اساس سبک های هویت و خودتنظیمی هیجانی

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه سازگاری تحصیلی با سبک های هویت و خودتنظیمی هیجانی در دانشجویان انجام شد. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه پیام نور مرکز تبریز در ترم اول سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ به تعداد ۸۵۰۰ نفر بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۶۰ نفر به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴)، سبک های هویت برزونسکی (۱۹۹۰) و خودتنظیمی هیجانی شات، مانس و مالوف (۲۰۰۹) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی و با نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که بین هویت فردی و سازگاری تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۹۲۱/۰=r، ۰۰۱/۰> p) و هویت فردی ۸۵ درصد از واریانس سازگاری تحصیلی را تبیین می کند. همچنین بین خودتنظیمی هیجانی و سازگاری تحصیلی رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد (۶۵۳/۰=r، ۰۰۱/۰> p) و خودتنظیمی هیجانی ۴۳ درصد از واریانس سازگاری تحصیلی را تبیین می نماید. علاوه بر این، بین هویت فردی و خودتنظیمی هیجانی نیز رابطه مثبت و معنادار به دست آمد (۶۳۴/۰=r، ۰۰۱/۰> p) و هویت فردی ۴۰ درصد از واریانس خودتنظیمی هیجانی را تبیین می کند. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان می دهد که هویت فردی و خودتنظیمی هیجانی از متغیرهای مهم و موثر بر سازگاری تحصیلی دانشجویان هستند. بر اساس این یافته ها می توان نتیجه گرفت که تقویت سبک های هویت سازگارانه (اطلاعاتی، هنجاری و متعهد) و افزایش توانایی خودتنظیمی هیجانی در دانشجویان می تواند به بهبود سازگاری آنان با محیط تحصیلی کمک کند.

کلیدواژه ها:

سازگاری تحصیلی ، سبک های هویت ، خودتنظیمی هیجانی ، دانشجویان