نقش خانواده و نهادهای اجتماعی در حمایت یا مقاومت در برابر تغییرات نظام آموزشی

تغییرات و تحولات نظام آموزشی، اگرچه در سیاست گذاری های کلان طراحی می شوند، اما موفقیت یا شکست نهایی آن ها در میدان اجتماع و در تعامل با خانواده ها و نهادهای اجتماعی رقم می خورد. این پژوهش با رویکردی جامعه شناختی و تحلیلی، به بررسی نقش دوگانه خانواده و نهادهای اجتماعی به عنوان «حامیان» یا «مقاومان» در برابر تغییرات آموزشی می پردازد. استدلال اصلی مقاله آن است که این کنشگران صرفا دریافت کنندگان منفعل سیاست ها نیستند، بلکه بر اساس منافع، ارزش ها و انتظارات خود، به طور فعال به حمایت، بازتفسیر، یا مقاومت در برابر تغییرات می پردازند. یافته ها نشان می دهد که عواملی چون «سرمایه فرهنگی خانواده»، «اعتماد نهادی»، «شکاف میان ارزش های مدرسه و خانه»، «نگرانی های اقتصادی و منزلتی»، و «نفوذ رسانه ها و گروه های مرجع» تعیین کننده جهت گیری این کنشگران هستند. مقاومت خانواده ها معمولا به صورت فشار برای حفظ نظام حافظه محور و کنکورگرا بروز می کند، در حالی که حمایت آن ها می تواند به منبعی قدرتمند برای مشروعیت بخشی و تسهیل تحول تبدیل شود. در بخش پایانی، مدلی با عنوان «زیست بوم مشارکت و اعتماد» (PTE) برای مدیریت این تعامل و تبدیل مقاومت به حمایت ارائه می شود. نتیجه گیری تاکید می کند که بدون درک پویایی های جامعه شناختی میدان آموزش و جلب مشارکت اصیل خانواده ها و نهادهای اجتماعی، هرگونه تغییرات آموزشی محکوم به شکست یا عقیم ماندن در لایه های سطحی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

خانواده ، نهادهای اجتماعی ، تغییر آموزشی ، مقاومت در برابر تغییر ، سرمایه فرهنگی ، مشارکت والدین