تلفیق فناوری های نوین آموزشی (مانند هوش مصنوعی) در فرآیند تحول آموزش و پرورش

تحول بنیادین در آموزش وپرورش، در عصر دیجیتال، بدون بهره گیری هوشمندانه از فناوری های نوین آموزشی، از جمله هوش مصنوعی، واقع گرایانه نیست. این فناوری ها ظرفیت آن را دارند که یادگیری را شخصی سازی کنند، بار اداری معلمان را بکاهند، دسترسی به آموزش باکیفیت را در مناطق محروم گسترش دهند و فرایند ارزشیابی را دگرگون سازند. بااین حال، تلفیق فناوری در آموزش، صرفا یک پروژه فنی و خرید تجهیزات نیست، بلکه یک «نوآوری اجتماعی-فنی» پیچیده است که مستلزم تغییر در برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، بازطراحی فضاهای یادگیری و سیاست گذاری آگاهانه است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-کاربردی، به بررسی ابعاد گوناگون تلفیق فناوری های نوین در فرایند تحول آموزش وپرورش ایران می پردازد. پس از مرور ظرفیت های فناورانه (مانند سامانه های تطبیقی یادگیری، تحلیل های یادگیری، واقعیت افزوده و ابزارهای خلاقیت دیجیتال)، چالش های پیش رو در چهار سطح فنی، انسانی، سازمانی و اخلاقی تحلیل می شود. سپس، یک چارچوب راهبردی با عنوان «مدل تلفیق تحول آفرین فناوری» (TETI) ارائه می شود که بر پنج رکن استوار است: ایجاد زیست بوم فناوری ملی، توسعه سواد دیجیتال معلمان، تلفیق در برنامه درسی، تامین عادلانه زیرساخت، و حکمرانی اخلاقی داده. نتیجه آن که فناوری، یک «تسریع کننده» و «ابزار» تحول است، نه هدف آن، و موفقیت در گرو تقدم «انسان» و «یادگیری» بر «ماشین» و «داده» است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده ، آموزش وپرورش ، سواد دیجیتال