تاثیر تغییرات مکرر مدیریت های ارشد بر اجرای برنامه های تحولی بلندمدت

اجرای برنامه های تحولی بلندمدت در نظام های آموزشی، نیازمند ثبات در رهبری و تداوم در خط مشی گذاری است. بااین حال، در بسیاری از کشورها از جمله ایران، تغییرات مکرر مدیریت های ارشد (وزرا، معاونان کلان و مدیران استانی) به یک آسیب مزمن بدل شده که چرخه حیات برنامه های تحولی را مختل می کند. این پژوهش با رویکردی کیفی و تحلیلی، به بررسی سازوکارهای تاثیرگذاری بی ثباتی مدیریتی بر شکست یا تضعیف برنامه های بلندمدت تحولی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تغییرات پیاپی از چهار مسیر اصلی به برنامه های تحولی آسیب می زند: (۱) گسست در حافظه و یادگیری نهادی، (۲) پیدایش پدیده «اولویت های چرخشی» و رهاشدگی برنامه های نیمه تمام، (۳) تضعیف سرمایه اعتماد و تعهد در میان مجریان، و (۴) غلبه نگاه کوتاه مدت سیاسی بر نگاه بلندمدت کارشناسی. در ادامه، راهکارهایی برای مهار این آسیب ارائه می شود؛ از جمله: ایجاد نهادهای فرادولتی ضامن استمرار خط مشی ها، تفکیک مناصب سیاسی از مناصب کارشناسی پایدار، و طراحی نظام ارزیابی عملکرد مبتنی بر شاخص های فرادوره ای. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که بدون «نهادسازی برای ثبات راهبردی»، برنامه های تحولی بلندمدت محکوم به چرخه معیوب «آغاز-توقف-فراموشی» خواهند بود.

کلیدواژه ها:

بی ثباتی مدیریتی ، مدیریت ارشد ، برنامه های تحولی بلندمدت ، تداوم خط مشی ، حافظه نهادی ، آموزش وپرورش