به کارگیری فناوری آموزشی (سکوهای شاد، اپلیکیشن های آموزشی) در ارتقای فرآیند تدریس و مدیریت مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سکوهای آموزشی (به ویژه شبکه شاد) و اپلیکیشن های آموزشی در ارتقای فرآیند تدریس معلمان و مدیریت مدرسه انجام شده است. همه گیری کووید-۱۹ و پس از آن، تداوم آموزش در بستر مجازی، به کارگیری گسترده فناوری های آموزشی را به یک ضرورت تبدیل کرد، اما میزان اثربخشی واقعی این ابزارها در بهبود تدریس و مدیریت مدارس نیازمند بررسی نظام مند است (زارعی و همکاران، ۱۴۰۱). این پژوهش با رویکرد آمیخته اکتشافی و در سه فاز اجرا شد. در فاز کیفی، با ۲۰ معلم و ۱۲ مدیر مدرسه که کاربر فعال سکوهای آموزشی بودند، مصاحبه عمیق انجام شد. در فاز کمی، پرسشنامه محقق ساخته روی ۵۲۰ معلم و ۱۸۰ مدیر از هشت استان کشور اجرا گردید. روایی با تحلیل عاملی تاییدی (CFI=۰/۹۳) و پایایی با آلفای کرونباخ (۰/۸۹ تا ۰/۹۴) تایید شد. یافته ها نشان داد که به کارگیری فناوری آموزشی از شش مسیر اصلی بر فرآیند تدریس تاثیر می گذارد: «دسترسی آسان به محتوای آموزشی»، «امکان شخصی سازی یادگیری»، «تسهیل ارزشیابی و بازخورد»، «افزایش تعامل و مشارکت دانش آموزان»، «غنی سازی چندرسانه ای تدریس» و «توسعه حرفه ای معلم». در حوزه مدیریت مدرسه نیز چهار کارکرد اصلی شامل «مدیریت ارتباطات»، «مدیریت داده ها و آمار»، «مدیریت فرآیندهای اداری» و «نظارت و راهبری آموزشی» شناسایی شد. نتایج تحلیل کمی نشان داد که ۶۲ درصد معلمان و ۵۴ درصد مدیران «رضایت متوسط تا بالا» از این فناوری ها دارند، اما چالش هایی نظیر «ناپایداری زیرساخت»، «ضعف در طراحی آموزشی پلتفرم ها»، «کمبود محتوای باکیفیت» و «فقدان آموزش کافی» نیز برجسته بود. همچنین مشخص شد که «فقط ۱۸ درصد معلمان از حداکثر ظرفیت های پلتفرم ها استفاده می کنند» و اغلب کاربردها به «اشتراک گذاری فایل» و «برگزاری کلاس زنده» محدود می شود، نه «یادگیری تعاملی و شخصی سازی شده».

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، شبکه شاد ، اپلیکیشن های آموزشی ، فرآیند تدریس ، مدیریت مدرسه