اثربخشی طرحواره درمانی بر تعادل عاطفی زنان دچار تعارضات زناشویی

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر تعادل عاطفی زنان دچار تعارضات زناشویی انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و طرح پژوهشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان با تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مرکز روانشناختی جویا رشت در سه ماهه اول سال ۱۴۰۴ بود که از بین آنان تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه (آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر) جایدهی شدند. برای گردآوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه های تعارضات زناشویی کانزاس (۱۹۸۵) و تعادل عاطفی دینر و همکاران (۲۰۱۰) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت ۶ جلسه در معرض طرحواره درمانی یانگ (۲۰۰۳) قرار گرفتند. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری پارامتریک شاپیرو-ویلک و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد طرحواره درمانی سبب افزایش تعادل عاطفی در زنان دچار تعارضات زناشویی شد (۰۰۱/۰P˂). بر اساس یافته های مذکور می توان نتیجه گیری کرد که استفاده از راهبردها و دستورالعمل های طرحواره درمانی برای افزایش تعادل عاطفی زنان دچار تعارضات زناشویی مناسب است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تعادل عاطفی ، تعارضات زناشویی ، زنان