چرا اصلاحات آموزشی در دوره ابتدایی به تغییر پایدار منجر نمی شود؟

با وجود تداوم اصلاحات آموزشی در دوره ابتدایی، شواهد نشان می دهد که این اصلاحات به ندرت به تغییرات پایدار در ساحت تربیت منجر می شوند. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی–سیستمی، به تبیین علل ناکامی اصلاحات آموزشی در دوره ابتدایی می پردازد و نشان می دهد که تمرکز بر اجزای منفرد نظام آموزشی، بدون توجه به کنش متقابل آن ها، به بازتولید الگوهای پیشین می انجامد. تحلیل حاضر با اتکا به ادبیات بین المللی اصلاحات آموزشی و با ارائه نمونه ای تحلیلی از نظام آموزشی ایران به ویژه نقش کنکور و منطق آزمون محور نشان می دهد که ناسازگاری عمودی میان مقاطع تحصیلی، سلطه نظام سنجش پرمخاطره، سطح نامتناسب محتوای کتاب های درسی با ویژگی های رشدی دانش آموزان، و تنگنای ساختاری معلمان، از مهم ترین موانع تحقق تغییر پایدار در آموزش ابتدایی هستند. یافته ها حاکی از آن است که معلم در چنین ساختاری، علی رغم انتظارات رسمی اصلاحات، فاقد اختیار، امنیت و مالکیت لازم برای اجرای معنادار آن هاست. مقاله در پایان، بدون ارائه راه حل های تجویزی، چارچوبی مفهومی برای درک سیستمی ناکامی اصلاحات آموزشی در دوره ابتدایی ارائه می دهد و بر ضرورت بازاندیشی هم زمان زیرسیستم های سیاست گذاری، ارزشیابی، پیوند عمودی مقاطع و حرفه معلمی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اصلاحات آموزشی ، آموزش ابتدایی ، تغییر پایدار ، تحلیل سیستمی ، کنکور