تاثیر تخریب آبخوان بر آلودگی های زیست محیطی خانمیرزا

موقعیت ایران در کمربند خشک و وابستگی بسیار زیاد به منابع آبخوان ها، اهمیت نگاهی دقیق به روند بهره برداری و کنترل تهدیداتی که این منبع با ارزش را کمیاب تر می نماید، بر ما آشکار می کند. در این مطالعه، بررسی روند بهره برداری از منابع آبخوان دشت خانمیرزا بیش از دو دهه نشان می دهد که تغییرات سطح آب از لایه سطحی با حالت تالابی به صورت چاه هایی خشک تنزل پیدا نموده است که اثرات زیست محیطی و نشست زمین از پیامدهای مشخص شده آن است. در این تحقیق علاوه بر پهنه بندی چند دوره زمانی آب های زیرزمینی، مقدار نشست الاستیک زمین بر اساس فرمول آن ۲۴.۵ سانتیمتر محاسبه گردید همچنین با بررسی میانگین تغییرات کلر (CL) و همچنین میزان شوری آب (EC) در دشت خانمیرزا روند افزایش شوری خاک از میزان (۷۵۳.۱۲) در سال ۱۳۷۴ به مقدار (۱۰۴۱.۲) در سال ۱۳۸۸ روند افزایشی و همبستگی مثبتی با افت آبخوان دارد. پهنه بندی مقادیر (EC) به روش درون یابی عکس فاصله نیز نشان می دهد که افزایش میزان شوری در سطح خاک به طرف مرکز دشت افزایش می یابد که بر جهت جریان آب منطبق است و مقدار کلر در سال ۱۳۷۴ به میزان ۱۱۰ میلی گرم در لیتر و در سال ۸۹ به میانگین ۱۳۵.۶ میلی گرم در لیتر افزایش یافته است. میزان اسیدیته آب شرب (PH) و پهنه بندی آن در بیش از ۳۰ درصد دشت به انتهای حد مجاز و فراتر از آن یعنی ۸.۵ رسیده است. نادرترین رخداد بر اثر افت شدید آب های زیرزمینی، زبانه کشیدن ستون های دود که مرگ واقعی آبخوان را نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

نشست زمین ، آبخوان ، دشت خانمیرزا ، CL ، EC ، IDW