بازاندیشی در آموزش حضوری و مجازی: الزامات و کارکردهای آموزش ترکیبی در دوران پسا کرونا

همه گیری بیماری کووید-۱۹ نظام های آموزشی را در سراسر جهان با چالش های بی سابقه ای مواجه ساخت و موجب گسترش شتاب زده آموزش های مجازی شد. با عبور تدریجی از شرایط بحرانی کرونا و ورود به دوران پسا کرونا، ضرورت بازنگری در شیوه های آموزشی و بهره گیری از الگوهای منعطف و کارآمد بیش از پیش احساس می شود. آموزش های ترکیبی (حضوری و مجازی) به عنوان رویکردی نوین، تلاش می کنند از ظرفیت ها و مزایای هر دو شیوه آموزشی سنتی و الکترونیکی بهره مند شوند و در عین حال، محدودیت ها و کاستی های هر یک را کاهش دهند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به تبیین مبانی نظری یادگیری، نظریه های یاددهی یادگیری، سبک های یادگیری، یادگیری الکترونیکی و نقش چندرسانه ای های آموزشی پرداخته و الزامات طراحی و اجرای آموزش های ترکیبی در دوران پسا کرونا را بررسی می کند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که طراحی اثربخش آموزش های ترکیبی مستلزم توجه همزمان به ویژگی های یادگیرندگان، زیرساخت های فناورانه، توانمندی معلمان، اصول طراحی چندرسانه ای، تعاملات آموزشی و تفاوت های فردی است. آموزش ترکیبی، در صورت طراحی علمی و مبتنی بر نظریه های یادگیری، می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش انگیزش، کاهش نابرابری های آموزشی و ارتقای بهره وری نظام آموزش و پرورش منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش مجازی ، یادگیری الکترونیکی ، چندرسانه ای های آموزشی ، نظریه های یادگیری ، دوران پسا کرونا