رابطه خودکارآمدی و تصمیم گیری مسیر شغلی با انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره اول متوسطه

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین خودکارآمدی و تصمیم گیری مسیر شغلی با انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه (پایه های هفتم، هشتم و نهم) شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که تعداد ۱۵۰ نفر از دانش آموزان دبیرستان دخترانه متوسطه اول رستاجو به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای سنجش متغیرها از مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (HEMS)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (GSE) و پرسشنامه تصمیم گیری مسیر شغلی بتز و همکاران استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی، همبستگی مثبت و قوی (r=۰/۷۲) و بین خودکارآمدی و تصمیم گیری مسیر شغلی، همبستگی مثبت و معنادار قوی (r=۰/۶۵) وجود دارد. همچنین، رابطه مثبت و معناداری بین تصمیم گیری مسیر شغلی و انگیزش تحصیلی (r=۰/۵۸) مشاهده شد. برای افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان دختر، تقویت باور به توانایی هایشان (خودکارآمدی) و آموزش مهارت های تصمیم گیری شغلی ضروری است. مدارس و مشاوران می توانند با برگزاری کارگاه های عملی، ارائه بازخوردهای سازنده و ایجاد ارتباط بین دروس و مشاغل، به این هدف دست یابند. این رویکردها به دانش آموزان کمک می کنند تا با انگیزه و اطمینان بیشتری مسیر تحصیلی و شغلی خود را انتخاب کنند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، تصمیم گیری مسیر شغلی ، انگیزش تحصیلی