نقش بازی های زبانی دیجیتال در ارتقاء کسب واژگان و درک ساختار دستور زبان فارسی: رویکردی نوآورانه برای دوره ابتدایی

آموزش زبان مادری (L۱) در عصر دیجیتال نیازمند بازنگری در متدولوژی های سنتی است. پژوهش حاضر به بررسی نقش اثربخش «بازی های زبانی دیجیتال (Digital Language Games) به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین در تقویت دو مولفه حیاتی سواد زبانی، یعنی واژگان و دستور زبان فارسی، در میان دانش آموزان دوره ابتدایی، به ویژه پایه پنجم، می پردازد. بازی های دیجیتال با فراهم آوردن محیط های یادگیری فراگیر، انگیزه بخش و مبتنی بر بازخورد فوری، می توانند چالش های مرتبط با خستگی و حفظ کردن خشک قواعد را به فرصتی برای یادگیری فعال و معنادار تبدیل کنند. این مقاله با استناد به نظریه «یادگیری مبتنی بر بازی دیجیتال» (DGBL) و نظریه های شناختی، مکانیسم هایی را که بازی ها از طریق آن ها به تقویت یادداری واژگان (حافظه کوتاه مدت و بلندمدت) و تمرین مکرر و بدون ریسک ساختارهای دستوری می انجامند، تشریح می کند. نتایج نشان می دهد که تلفیق استراتژیک این بازی ها می تواند کیفیت آموزش فارسی را متحول سازد و زمینه ساز تربیت نسلی مسلط به زبان و ادبیات فارسی باشد.

کلیدواژه ها:

بازی های زبانی دیجیتال ، یادگیری مبتنی بر بازی ، دستور زبان فارسی ، کسب واژگان ، آموزش زبان مادری ، دوره ابتدایی