اثربخشی درمان شفقت ورزی بر انعطاف پذیری روانشناختی مادران کودکان مبتلا به اتیسم

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف پذیری روانشناختی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم مراجعه کننده به مراکز توانبخشی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ مادر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگذاری شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش، پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات انعطاف پذیری روانشناختی در گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰۱/۰ > p). به طور مشخص، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب افزایش معنادار انعطاف پذیری روانشناختی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شد. بر اساس یافته های پژوهش، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند به عنوان مداخله ای موثر در ارتقای انعطاف پذیری روانشناختی و بهبود سلامت روان مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم مورد استفاده قرار گیرد. به کارگیری این رویکرد درمانی در مراکز مشاوره و توانبخشی می تواند نقش مهمی در کاهش پریشانی روانشناختی و افزایش سازگاری این مادران ایفا کند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، انعطاف پذیری روانشناختی ، مادران ، اختلال طیف اتیسم