بررسی رابطه تاب آوری هیجانی با تمایل به جراحی های زیبایی مکرر

جراحی های زیبایی در دهه های اخیر به یکی از پدیده های رو به گسترش در جوامع معاصر تبدیل شده اند و گرایش به انجام مکرر این جراحی ها، توجه پژوهشگران را به نقش عوامل روان شناختی موثر در این زمینه جلب کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تاب آوری هیجانی با تمایل به جراحی های زیبایی مکرر انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل زنان ۱۸ تا ۴۰ سال شهر تهران بود که سابقه انجام حداقل یک اقدام زیبایی را داشتند. نمونه پژوهش به روش در دسترس انتخاب شد و پس از اعمال ملاک های ورود و خروج، ۲۳۶ نفر در مطالعه شرکت کردند. برای گردآوری داده ها از ابزارهای مرتبط با سنجش تاب آوری هیجانی و تمایل به جراحی های زیبایی مکرر استفاده شد و داده ها با بهره گیری از شاخص های توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین تاب آوری هیجانی و تمایل به جراحی های زیبایی مکرر رابطه منفی و معنادار وجود دارد؛ به گونه ای که با افزایش تاب آوری هیجانی، تمایل به انجام مکرر جراحی های زیبایی کاهش می یابد. همچنین، بین مولفه های تاب آوری هیجانی و تمایل به جراحی های زیبایی مکرر نیز روابط منفی و معناداری مشاهده شد و نمره کل تاب آوری هیجانی با تمایل به جراحی های زیبایی مکرر دارای همبستگی منفی قابل توجهی بود. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که تاب آوری هیجانی به عنوان یک عامل محافظت کننده روان شناختی، در کاهش گرایش به جراحی های زیبایی مکرر نقش دارد. بنابراین، توجه به ارزیابی و غربالگری ویژگی های روان شناختی، به ویژه تاب آوری هیجانی، در مراکز و کلینیک های زیبایی می تواند در پیشگیری از تصمیم گیری های تکراری و آسیب زا در حوزه جراحی های زیبایی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری هیجانی ، تمایل به جراحی های زیبایی مکرر ، جراحی زیبایی ، تنظیم هیجان ، زنان