جایگاه طرح نماد در بهبود چالش های اجتماعی دانش آموزان از منظر علوم انسانی اسلامی

طرح نماد (نظام مراقبت اجتماعی دانش آموزان) به عنوان راهبردی کلیدی در نظام آموزش و پرورش ایران برای مواجهه نظام مند با آسیب های روانی-اجتماعی دانش آموزان طراحی شده است. این مقاله با روش کتابخانه ای و از منظر علوم انسانی اسلامی، به بررسی جایگاه، اثربخشی و چالش های این طرح می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که این طرح در ایجاد ساختار شناسایی، کاهش نسبی خشونت مدرسه ای و افزایش دسترسی به خدمات پایه مشاوره ای موفقیت هایی داشته است. با این حال، کاستی های بنیادینی از منظر اسلامی شامل غلبه پارادایم سکولار، غفلت از ساحت معنوی و اخلاقی، مشارکت صوری خانواده، ضعف در تاب آوری مبتنی بر ایمان و فقدان شاخص های ارزشیابی بومی شناسایی شده است. این مقاله با تاکید بر ضرورت تحول پارادایمی و نه صرفا اصلاح اداری، راهکارهایی را در سطوح نظری، ساختاری، اجرایی و نیروی انسانی ارائه می دهد. نتیجه گیری نهایی بر این امر تاکید دارد که بومی سازی اصیل طرح نماد در گرو تلفیق عالمانه مبانی تربیت اسلامی با دانش روان شناسی مدرن، تبدیل مدرسه به کانون تربیت تمام ساحتی و قرارگیری این طرح در مسیر کلان تمدن سازی نوین اسلامی است.

کلیدواژه ها:

طرح نماد ، علوم انسانی اسلامی ، مراقبت اجتماعی ، دانش آموزان ، آسیب های اجتماعی ، تربیت اسلامی ، بومی سازی ، تحول پارادایمی