تاثیر برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر بمپور

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر بمپور در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر بمپور بود که از میان آن ها تعداد ۴۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از آزمون پیشرفت تحصیلی معلم ساخته متناسب با محتوای درسی پایه اول ابتدایی استفاده شد. روایی محتوایی ابزار با نظر متخصصان علوم تربیتی تایید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد. گروه آزمایش تحت آموزش مبتنی بر برنامه ریزی آموزشی بر اساس نظریه هوش های چندگانه گاردنر قرار گرفت و گروه کنترل با روش های متداول آموزشی آموزش دید. داده های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی، شامل آزمون t وابسته و تحلیل کوواریانس (ANCOVA)، مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه تاثیر معناداری بر افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه اول ابتدایی دارد. همچنین، تفاوت معناداری بین پیشرفت تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش و گروه کنترل به نفع گروه آزمایش مشاهده شد. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که توجه به تفاوت های فردی و به کارگیری رویکردهای آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه، می تواند نقش موثری در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه اول ابتدایی ایفا کند. نتایج این پژوهش می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران حوزه آموزش ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، هوش های چندگانه ، پیشرفت تحصیلی ، پایه اول ابتدایی ، شهر بمپور