تاثیر جدایی والدین بر شدت اختلالات خلقی در بلوغ

جدایی والدین یکی از مهمترین عوامل فشار روانی برای کودکان و نوجوانان به شمار می رود و می تواند پیامدهای قابل توجهی بر سلامت روانی آنان، به ویژه در دوران حساس بلوغ، برجای بگذارد. بلوغ دوره ای است که در آن نوجوان با تغییرات گسترده زیستی، شناختی و عاطفی مواجه می شود و قرارگیری در معرض تنش های خانوادگی مانند طلاق یا جدایی والدین می تواند احتمال بروز و تشدید اختلالات خلقی همچون افسردگی، اضطراب و نوسانات خلقی را افزایش دهد. این مقاله با هدف بررسی ارتباط میان جدایی والدین و شدت اختلالات خلقی در نوجوانان، به تحلیل عوامل تاثیرگذار، زمینه های تشدیدکننده و پیامدهای روانشناختی ناشی از این وضعیت می پردازد. نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که سطوح بالایی تعارض والدین، کاهش حمایت عاطفی، ناپایداری اقتصادی و تغییرات مکرر در ساختار خانواده می توانند به طور مستقیم یا غیرمستقیم در تشدید مشکلات خلقی نوجوانان نقش داشته باشند. همچنین تفاوت های فردی مانند جنسیت، سطح تاب آوری و کیفیت روابط والد–فرزند اثرات این شدت را تعدیل می کنند. راهکارهایی مبتنی بر مداخلات حمایتی، روان درمانی و افزایش کیفیت فرزندپروری پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

جدایی والدین ، طلاق ، افسردگی ، اضطراب ، سلامت روان ، تاب آوری