اختلال یادگیری خواندن در مقطع ابتدایی و مقایسه روش های آموزشی مختلف در بهبود آن

اختلال یادگیری خواندن یکی از شایع ترین مشکلات آموزشی در دوره ابتدایی است که می تواند پیامدهای جدی بر پیشرفت تحصیلی و اعتماد به نفس دانش آموزان داشته باشد. این اختلال که در ادبیات علمی به عنوان «دیسلکسیا» شناخته می شود، با مشکلاتی در روان خوانی، درک مطلب و رمزگشایی کلمات همراه است. پژوهش های داخلی و خارجی نشان داده اند که روش های آموزشی مختلف، از جمله آموزش سنتی، روش چندحسی، آموزش مبتنی بر فناوری و روش فونیکس، در بهبود توانایی خواندن دانش آموزان با اختلال یادگیری نقش دارند. هدف این مقاله بررسی و مقایسه اثربخشی این روش ها در ایران است. یافته ها نشان می دهند که روش های چندحسی و فناوری محور نسبت به روش های سنتی اثربخشی بیشتری دارند و می توانند به عنوان رویکردهای مکمل در نظام آموزشی ابتدایی مورد استفاده قرار گیرند. همچنین ترکیب روش ها و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان می تواند نتایج بهتری در بهبود خواندن ایجاد کند. این مقاله با مرور پژوهش های داخلی، تحلیل نقاط قوت و ضعف روش های آموزشی و ارائه پیشنهادهایی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی، تلاش دارد راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت آموزش خواندن در مدارس ابتدایی ایران ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

اختلال ، خواندن ، بهبود ، یادگیری